Waitomo (lost world adventure gloeiwormgrotten)

donderdag 11 maart 2010:

Vandaag volgde weer een lange reisdag. We gaan van Whangarei naar Waitomo. Onderweg zal er niet veel gestopt worden. We willen namelijk een beetje op tijd aankomen in Waitomo. In Waitomo slapen we namelijk in een boot. Het motelpark waar we slapen is namelijk vrij uniek in z'n soort. Je kunt er namelijk slapen in een hobbithuisje, een trein, een vliegtuig of in een boot. We waren dus reuze benieuwd hoe dat zou zijn. We hebben tijdens de rit naar Waitomo maar een keer gestopt. We hadden namelijk gezien dat we langs 'Candy Land' zouden komen. Dit is de grootste snoepwinkel van het noordereiland. Maar vergeleken met een gemiddelde snoepafdeling in een Nederlandse drogist of supermarkt dan was het niet zo heel erg groot. We hebben hier wel een voorraadje dubbelzoute drop ingeslagen. Dit wordt speciaal geimporteerd uit Nederland, maar is hier niet zo heel erg populair. Waarschijnlijk wordt het alleen gekocht door Nederlanders die toevallig langs komen rijden of in de buurt wonen. In de middag arriveren we bij ons motel. We zitten ingeklemd tussen twee dorpen Waitomo (met veel grotactiviteiten) en Otorohanga (kiwiana town). In Otorohanga staan grote kiwi's en is er een kiwidorp. Deze willen we een van de komende dagen nog bezoeken. 's avonds hebben we lekker gegeten bij Motors Inn. Een lekkere mixed grill met een behoorlijke steak. De eigenaar van het motel heeft ons zaklampen gegeven om eventueel 's avonds naar glimwormen te zoeken in de omgeving. In deze werkelijk afgelegen lokatie hadden we schitterende sterrenhemel. De glimwormen gaan we de volgende dag zien tijdens een grottenexcursie.

vrijdag 12 maart 2010:

Vandaag hebben we onze eerste echte uitdaging. "Lost World Avonture". Dit is een dagvullend programma dat 7 uur lang duurt. Allereerst 100 meter Abseilen een grot in, klimmen over en onder watervallen door, door een spelonk kruipen, zwemmen en kruip-door sluip tussen de rotsen en waterstromen. Maar om bij de grotten te komen, moesten we eerst naar een verzamelpunt en zijn we met een bus naar de grot gebracht. Tijdens het grotavontuur hebben we nog kennisgemaakt met de in de grot levende alen en waterspinnen. Ook grappig was het om een weg te vinden in het donker met verschillende hoogteverschillen. Het enige licht dat we hadden, was van de gloeiwormen in de grot. We waren met een groep van 8 personen. 2 begeleiders Alan en Dean, 2 Noorse meisjes Sarah en Trude. Voordat we echt aan het avontuur gingen beginnen, kregen we eerst een uitvoerige instructie hoe om te gaan met de veiligheidsgespen en konden we ons in de wetsuits hijzen. Als er iets fout gedaan werd met de veiligheidsgesp dan kreeg je een strafpunt voor een biertje na afloop. Het is dus belangrijk dat je minimaal aan een gesp vast blijft zitten en dus mag je niet met je hand de vaste gesp aanraken als je met de andere gesp los is. Al snel had een aantal van ons al een straf te pakken. Na een tijdje oefenen kwamen we bovenaan bij de steiger uit. Hier keek je 100 meter de diepte in. Omdat het een vrij brede ingang was en er een water beneden stroomde, leek de diepte niet zo erg te zijn. Maar nadat ik op de rand van steiger moesten gaan hangen en dus geen vaste ondergrond meer onder me voeten had, vond ik toch wel eng. We werden in groepjes naar beneden geleid. Wij zaten met z'n viertjes (Johanna en Renee aan de ene kant en Dirkjan en ik aan de andere kant, daartussen hing Alan om ons een beetje in de gaten te houden. De Noorse meisjes hingen samen met Dean aan de touwen. We mochten zelf ons afdaaltempo bepalen, maar omdat we met z'n viertjes aan hetzelfde veiligheidskoord hingen, moesten we wel ongeveer op dezelfde hoogte blijven. Het afdalen was echt gaaf om te doen, maar door mijn zweethanden (toch een beetje angstig) was het niet altijd prettig om weer het touw weer een beetje te laten vieren. Eenmaal beneden hebben we lekker geluncht en zijn we door de grotten heen gelopen en gezwommen via een vast parcours. Elke keer grapjes over alen die in je been kunnen bijten en spinnen die over het water lopen. In werkelijkheid doen ze ons natuurlijk niets. We hadden allemaal een mijnwerkerslamp op en konden dus de rotsen en watergangen goed zien. Maar na een tijdje moesten we onze lichten uitdoen en op gevoel een weg zien te vinden gedurende een parcours van circa 400 meter. Dit viel nog niet mee, zeker omdat er op een gegeven moment ook geklommen en gedaald moest worden in het donker. Na een tijdje deed Alan weer een lichtje aan en kwamen we op een driesprong. Hier mochten we kiezen tussen een droog circuit, een nat circuit en een heel nat circuit. Wij kozen voor het hele natte circuit. Lekker zwemmen en klauteren. Ook een duik vanaf de Jaws of Death. Een sprong in het water vanaf ongeveer 10 meter hoogte was leuk om te doen. Omdat er helemaal geen licht was, had je geen idee van de hoogte. Op een gegeven moment zagen we weer daglicht en zijn we de grot uitgelopen. Daarna moesten we nog circa een halfuurtje met onze natte spullen door een heuvelachtig landschap (boven de grond) lopen om weer terug uit te komen bij het startpunt. Na een gezellige barbecue met z'n achten zijn we met een busje weer teruggebracht naar Waitomo. De Noorse meisjes bleken nog geen slaapplaats te hebben en hebben daarom een nachtje bij ons op de boot geslapen.

zaterdag 13 maart 2010:

Met z'n zessen naar Mangopohue natural bridge gereden en daar naar zeer oude rotsformaties gekeken en mooie stalactieten. Daarna nog gauw naar marokopa falls gereden. Dit is een waterval van 30 meter hoog. Dit was voorlopig de mooiste waterval die we gezien hebben. Daarna snel terug gereden naar Waitomo om de meiden op de bus te zetten. Zij gaan met de bus naar Auckland en vandaaruit vliegen naar Fiji en daarna reden ze met een auto dwars door de Verenigde Staten heen en hebben daar 41 dagen de tijd voor. Daarna gaan ze nog naar onder andere Mexico, Cuba en Brazilie. Totaal reizen ze ongeveer 7 maanden lang rond de wereld. Ze hadden al een hele reis gemaakt door Azie en Australie. Daarna zijn we gaan kijken bij het scheren van een angorakonijn en hebben we met z'n drieen het kiwihouse in otorohanga bezocht en hebben we wandeling gemaakt in het aangrenzende rotary park. Renee ging namelijk naar een show toe dat gegeven werd door de eigenaar van ons motel. We kwamen precies op tijd aan bij het Kiwi House om het voeren van de kiwi's te zien. Kiwi's zijn echte nachtdieren en daarom is het vrijwel onmogelijk om kiwi's in het wild te zien. Een van de twee kiwi's was 2,5 kilo zwaar. Dit is ook ongeveer het maximum gewicht dat een kiwi kan hebben. De kiwi legt behoorlijk grote eieren en deze wegen ongeveer 500 gram. Er zijn echter ook kleinere en lichtere kiwi's die 1 tot 1,5 kilo zwaar zijn. Deze lichtere kiwi's leggen dus eieren die de helft van hun eigen lichaamsgewicht wegen. Hoe ze dat voor elkaar krijgen is mij ook een raadsel. Heel grappig om te zien hoe deze vogels lopen. Een van de meisjes (sarah) die bij ons geslapen hebben, heeft haar zonnebrand, i-pod en boek vergeten op ons slaapadres. We gaan proberen om te achterhalen wat hun adresgegevens zijn. Dus wordt vervolgd.